martes, 9 de marzo de 2010

HEROINAS PERUANAS : MARIA ELENA MOYANO "SIMBOLO DE LUCHA POR LA DIGNIDAD"




Viernes 12 de Marzo 2010

Proyección: video-forum
vida de la heroina peruana
"Maria Elena Moyano" "simbolo de lucha por la dignidad"

María Elena Moyano fue presidenta de la Federación Popular de Mujeres de Villa El Salvador (Fepomuves),una de las organizaciones más importantes de Perú y posiblemente de América Latina, según la socióloga Virginia Vargas. Más tarde fue teniente alcaldesa de Villa El Salvador.
Durante tres años fué dirigente del Club de Madres, esa experiencia le ayudó mucho para entenderlos problemas y a tomar conciencia sobre el papel de la mujer peruana
Fundó comedores populares y varias asociaciones de mujeres.
quería que las mujeres “salieran de las ollas”, aunque sabia que la experiencia de los comedores había sido determinante para que salieran a flote su determinación y su dignidad, ella creía que las mujeres hubieran podido intervenir en el mundo de la política y del trabajo con una propuesta que seria una nueva manera de ir adelante en un camino trazado por siglos por los hombres.
El 15 de febrero de 1992 Sendero Luminoso la asesina cobardemente durante una actividad vecinal.
Su esposo e hijos viven asilados en España
Giulia Tamayo, abogada de origen peruano y coordinadora del programa de Acción e Información Pública de la Sección Española de Amnistía Internacional describe a Maria Elena Moyano como alguien capaz de llegar a través de la palabra a todas las personas, a muchos espacios.“Ella era una mujer de muchísima fuerza, que se podía comunicar con la gente del pueblo más sencilla y más humilde, y construir de la nada iniciativas contra el maltrato de las mujeres, para conseguir alimentos,para generar empleo.
Los movimientos de mujeres de la década de los 80 unieron tres vertientes:
mujeres del ámbito popular, mujeres políticas y mujeres que trabajaban en instituciones.

Viernes: 12 de Marzo 2010
Horario: 18 horas
Lugar: casa das Mulleres rua romil 20 Vigo
Galicia, España

Presenta:

Karina Gallego
Presidenta Asociación Cultural Chiribaya de Perú en Vigo

lunes, 8 de marzo de 2010

En la "Casa das Mulleres de Vigo" Video-forum y Exposición de la Historia de 14 destacadas mujeres peruanas: Heroinas , Artistas e intelectuales









PROGRAMA DEL MES DE MARZO 2010
ORGANIZAN:
ASOCIACIÓN MADRES LATINAS
ASOCIACIÓN CULTURAL CHIRIBAYA
DE PERÚ EN VIGO

EN LA "CASA DAS MULLERES" DIA INTERNACIONAL DE LA MUJER TRABAJADORA EXPOSICIÓN TODAS SOMOS HEROINAS INAUGURACIÓN 8 DE MARZO CLAUSURA 31 DE MARZO 2010










" TODAS SOMOS HEROINAS "
Exposición a través de 24 paneles
en lo que se expone
la Historia de 24 mujeres
de 14 paises diferentes
de América Latina
que residen en Vigo
ORGANIZA:MADRES LATINAS

domingo, 21 de febrero de 2010

Sabores de América criolla, amor entre ollas y sartenes



Diario:
FARO DE VIGO


En la fotografia:
Algunas de las 24 autoras latinas del libro
"Sabores de América criolla".


Fotografo:
J. Lores


Reportaje de:
FERNANDO FRANCO



Recuerdo haber leído años ha que la nacionalidad no la determina el lugar donde uno vio la luz por vez primera, sino los sabores y los olores que nos acompañan desde niños. Esa es una básica geografía emocional que une a las 24 mujeres que se suceden en este libro, "Sabores de América criolla", que publica estos días la Asociación de Madres Latinas de Vigo con ayuda de la Diputación de Pontevedra. Diríamos que esa memoria gustativa y olfativa es la patria común más íntima que las habita aunque hayan nacido en Argentina, Brasil, Colombia, Cuba, Nicaragua, Perú, Uruguay, Paraguay, Venezuela, México, República Dominicana, Panamá, Guatemala y Bolivia. Y es que en cuestiones de cocina, como en las del amor, no existen fronteras. Somos la memoria de la cocina, de la mesa, de un restaurante, de una bodega. Somos los aromas que hacen con nosotros el viaje de la vida. Desde que se inventaron las cocinas vitrocerámicas y la cultura urbana sustituyó a la rural no pasa lo mismo, pero las mujeres que se pasean por este libro, muchos de nosotros y sobre todo nuestros mayores pasaron los primeros años de su vida junto al fuego de la cocina de sus madres o de sus abuelas, tirando de sus faldas mientras ellas se movían como sacerdotisas en aquel recinto sagrado.

Tortitas, tamalitos, pepianes en México, arepas o hallacas en Venezuela, los asados argentinos, la feixoada brasileña, el chicharrón boliviano, las empanadas barranquilleras colombianas, el congri con frijoles colorados cubano, arroz con gandules y coco dominicano, la sopa con tropezones paraguaya, Bori-Bori, los tapaditos guatemaltecos, el ceviche peruano… Hay platos que se han mantenido incólumes, autóctonos, pero hay también un mestizaje gastronómico entre países latinos y entre ellos y España, que tanto tuvo que ver con ellos. Las emigraciones e inmigraciones traen y llevan, entremezclan, reciclan costumbres y saberes. La importancia de la cocina y su poder fraternizador entre pueblos y culturas es el primer mensaje de este encuentro femenino sobre el papel. No es sólo que Dios también esté entre los pucheros, como nos enseñó la mística Santa Teresa (el Dios cristiano pero también los dioses incas, aztecas, mayas…) sino que hay a través de ellos una inmensa posibilidad de transmisión de amor y de recuerdo. Antes de que las televisiones hipnotizaran la atención de nuestros hijos las historias se contaban frente al fuego pero aún hoy, y estas mujeres lo demuestran, es posible escuchar las voces ancestrales de la cocina, las de nuestras madres o abuelas, que ya no están, dictándonos desde el más allá las recetas paso a paso. Sólo hay que aprender a escuchar con los oídos del alma.

Todas son latinoamericanas en Vigo, unas cuantas de ascendencia gallega y española, y ese es otro nexo que las une. Mujeres que conocen tan bien lo que es la emigración y la ruptura que evocan a Ulises femeninas contra las se que se ha desatado sin merecerlo la ira de los dioses, pero con una fuerza ejemplar de construcción y reconstrucción de las vidas. Según se podrá ver en las páginas de este libro, no sólo nos desvelan unos fragmentos de su memoria culinaria en forma de recetas, sino que unos apuntes biográficos sobre cada una de ellas revelan, sorprendentemente, la riqueza de experiencias que puede haber tras cada persona que pasa como un ser anónimo a tu lado. En este sentido, este libro visibiliza a quienes, lejos de su tierra, sufren mayor riesgo de invisibilidad. Es un libro humilde en sus formas pero con un gran mensaje en sus interiores: esos invisibles a los que no miráis tienen detrás historias a veces sorprendentes y siempre emocionantes.

El amor entre ollas y sartenes ¡Qué agradable es llegar a casa, escribía la mexicana Laura Esquivel, entre los aromas de los frijoles recién cocinados, de un rico puchero o un delicioso mole y comerlo sobre un rico mantel con quienes amas! Este libro es como un mantel que se extiende para que todos depositemos fraternalmente sobre el mismo la memoria común de la cocina. Y este es el texto que les ofrezco como prólogo del mismo, ya que esa es la responsabilidad en que me han embarcado, a esas madres latinas de Vigo a las que quiero por lo mucho que suponen.
Publicado: 21 de Febrero 2010

miércoles, 23 de diciembre de 2009

Almorzo de traballo con empresarios para sensibilizar da importancia de incorporar ao mercado laboral a este colectivo,do que se descoñece a súa valía




A POBOACIÓN INMIGRANTE INCORPÓRASE PROGRESIVAMENTE AO MERCADO LABORAL AÍNDA QUE SEGUEN A EXISTIR OBSTÁCULOS COMO A LINGUA, A COR OU AS COSTUMES QUE O DIFICULTA

O Centro de Desenvolvemento Local do Concello de Mos organizou un almorzo de traballo con empresarios para sensibilizar da importancia de incorporar ao mercado laboral a este colectivo, do que se descoñece a súa valía

As empresas amósanse satisfeitas nas súas experiencias e receptivas á hora da contratación de inmigrantes, pero entenden que estes tamén deben “poñer moito da súa parte”


Mos, 23 de decembro de 2009.- Co obxectivo de impulsar a integración sociolaboral dos inmigrantes extracomunitarios, o Centro de Desenvolvemento Local (CDL) de Mos vén de organizar un almorzo de traballo con empresarios do municipio e zonas limítrofes. Ao longo da xuntanza tanto os representantes das diferentes entidades como os das asociacións e fundacións deste colectivo, compartiron experiencias e intercambiaron distintos puntos de vista, todo sempre orientado á incorporación ao mercado laboral deste grupo de poboación, cada vez máis en aumento.

Gerardo Alonso, concelleiro de Formación e Emprego e director do CDL, foi o encargado de introducir a reunión, presentando a cada un dos participantes, á vez que recordaba “a importancia, cada vez maior, deste proxecto, que crece ano tras ano”. Trátase dun programa que forma parte do Proceso de integración da poboación inmigrante extracomunitaria, “a través do cal, este ano, se estivo a traballar en torno a tres eixos fundamentais: educación, emprego e muller”, sinalaba o edil.
A necesidade dun mediador intercultural e a lingua como un primeiro obstáculo

En representación do colectivo inmigrante atopábanse Lina Pérez, da Fundación Secretariado General Gitano; a presidenta de AIDA (Asociación para la Integración y Desarrollo del Africano), Hortense Ngbapai e Luisa Motta, presidenta da Asociación Madre Latina. Todas elas apuntaban a necesidade da figura do mediador intercultural, co fin de apoiar e axudar ao inmigrante en todo aquilo no que precise, “se ben é certo que o inmigrante debe poñer de si para intentar integrarse e adaptarse á nova sociedade ante a que se atopa, tamén debe sentir apoio e axuda”, remarcaba Motta.

Ademais, por outra banda, e centrándose no colectivo africano, Ngbapai sostiña que “os africanos precisamos de máis integración”. Segundo o seu punto de vista, teñen un problema de idioma, xa que dominan o inglés e o francés pero descoñecen o español, “unha desvantaxe fronte, por exemplo, aos latinos”. Deste xeito, a lingua convértese no primeiro dos obstáculos, “ao que se lle engade o feito de ser negro”. Neste senso, a presidenta de AIDA pedía que “se nos escoite e se nos dea unha oportunidade, porque temos unha cualidade que moitos non teñen, o dominio de linguas estranxeiras”. Non entanto, para a aprendizaxe do castelán, o Concello de Mos promoveu o proxecto linguasnet, “unha ferramenta de grande utilidade para todas estas persoas que descoñecen a nosa lingua”, sinalaba Alonso; www.linguasnet.com, “un portal que recibe máis de 1.000 visitas diarias”.

Gran descoñecemento da valía deste colectivo

Precisamente, a cuestión do coñecemento de idiomas “non se está a proveitar como debera ser”, explicaba Amador Ordóñez, coordinador de proxectos internacionais do IES Ribeira do Louro. Un estudo da Unión Europea revela que non se está aproveitando o potencial lingüístico dos inmigrantes, “perdéndose cartos por non ver esa riqueza da que dispoñemos”. É o caso tamén dos estudos e coñecementos non valorados, pois moitos inmigrantes formados en medicina, enxeñería ou calquera outro estudo universitario chegan ao noso país e destínano, por exemplo, á construción, cando as súas dotes están noutra destreza.

Neste sentido, resulta interesante o feito de que “programas ou institucións poidesen validar esas competencias de cada un”, sinalaba Francisco Domínguez, gerente da Asociación de Empresarios de Mos. Un proxecto, este, no que se está a traballar en España e que xa se está a desenvolver con éxito noutros países; “trátase dun sistema de recoñecemento de competencias que certifica as cualidades de cadaquén”, explicaba Ordóñez. Desta maneira, previamente recoñecidas e avaliadas as competencias, dende unha asociación como é AEMOS “podemos promocionar a dita persoa entre os nosos asociados, cando esta cumpra o perfil requerido”, subliñaba Domínguez.
Experiencias positivas por parte do empresariado

Algúns dos empresarios presentes na xuntanza expuxeron as súas experiencias con traballadores inmigrantes, prácticas todas elas, en xeral, bastante positivas, ata o punto de que nalgunhas entidades este colectivo supón o 50% do cadro de persoal, como é no caso de Sielvigo. Sielvigo é unha empresa de instalacións eléctricas na que traballan, ou traballaron xa nalgún momento, marroquíes, cubanos, uruguaios, brasileiros, colombianos, peruanos, e sempre “sen pechar as portas a ninguén”, aseguraba o responsable técnico, Eladio Galiñanes; “se nestes momentos precisáramos cubrir novos postos, non teríamos reparo algúns en contaratar a inmigrantes”, subliñaba.

César Ballesteros, membro da xunta directiva de FREPOHOS, apuntaba as diferentes actividades e cursos de formación para incorporar aos inmigrantes á hostelería, “un sector que sempre tivo unha estreita relación con este colectivo, xa que era unha saída sinxela tanto para o empresario como para o traballador, aínda sen ter cualificación. Hoxe, sen embargo, as cousas cambiaron”. Dende o punto de vista persoal, Ballesteros tamén expuxo a súa experiencia profesional no Hotel e Marisquería Bahía, onde unha cuarta parte do persoal contratado é inmigrante, “de Marrocos, sudamericanos e incluso contamos cun filipino”. Por outra banda, advertía de que “é moi perigoso xeneralizar”, á vez que tamén “é moi complexo”, por parte do empresariado, “decantarse, nunha situación igualitaria, por un inmigrante ou un nativo, a lingua, as costumes... todo é moi particular”. Nesta liña, expresábase tamén o presidente de AEMOS, José Mañas, matizando que en determinados momentos precísase dunha solución rápida e útil, “as asociacións empresariais non son organizacións caritativas, a persona que chega nova debe poñer moito da súa parte porque o empresario quere a alguén competente e que responda ante o seu posto de traballo o máis rápido posible, sexa ou non sexa inmigrante; precisa dunha persoa que cumpra o perfil que busca sen poder pararse a reparar en cuestións como a lingua”.
Proceso de integración da poboación inmigrante extracomunitaria

Teresa Estévez, técnica de migración e coordinadora deste proxecto, presentou os resultados da posta en marcha do Proceso de integración da poboación inmigrante. Facendo referencia aos tres eixes, sinalou o desenvolvemento ao longo de todo o ano do eixe emprego, no que tamén se encadra este almorzo, “unha posta en marcha sempre en colaboración coa Asociación de Empresarios de Mos, a través dun plan de emprego e inserción laboral”. Respecto do eixe educación, lembrou o programa de promoción da educación cívica intercultural, “levado a cabo nos diferentes colexios de educación infantil e primaria do municipio”, e sobre o eixe muller, destacou o taller de habilidades sociais, “no cal tamén se trataron aspectos xurídicos, de educación, sanidade e emprego”, un programa de apoio ao acceso normalizado das mulleres inmigrantes.